Player Profile

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019 13:09

Οικονόμου Κωνσταντίνος του Δημητρίου

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

                          

                                                                                                                                   ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Όταν ρώτησαν τον Θαλή τον Μιλήσιο , ποιο είναι το ισχυρότατον όλων, «η ανάγκη» αποκρίθηκε, «κρατεί γαρ πάντων» διότι κυριαρχεί στα πάντα. Σπρωγμένοι από την ανάγκη λοιπόν οι Έλληνες τις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 έφυγαν από την πατρίδα αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, μια καλύτερη ζωή στην ξενιτιά. Ανάγκη , ελπίδα  και νόστος η ζωή τους. Νίκησαν την φτώχεια, πρόκοψαν , κατέκτησαν με αγώνα ένα επίπεδο ζωής. Μα η ανάγκη ήταν εκεί. Διότι είναι διττή η ανθρώπινη φύση και εκτός από το κορμί , ανάγκες έχει και η ψυχή. Τα χρόνια πέρασαν, έτσι είναι η ζωή, «τρέχει» και ο καθένας μας παίρνει την θέση που του αναλογεί...Και μια μέρα κοιτάς πίσω και αντιλαμβάνεσαι ότι σε ορίζει ότι έπραξες και όχι τόσο ότι είπες. Οι πράξεις σου σε χαρακτηρίζουν, το έργο σου,αυτό είσαι τελικά ... Και αν συμβαίνει να έχεις πράξει κάτι ποιοτικό, ανώτερο και αξιομνημόνευτο , τότε είναι πρέπον αυτό να γίνει γνωστό στους ανθρώπους , όχι για να ικανοποιήσει κατώτερα ένστικτα και την γήινη ματαιοδοξία που κυριεύει τους πιο πολλούς , αλλά για να καταστεί παράδειγμα προς μίμηση για τους νέους ανθρώπους. Οι υπερβάσεις του χθες, είναι η μήτρα  αυριανών ανάλογων πράξεων. Αίτιο είναι πάντα η καταλυτική επίδραση του παραδείγματος στον ψυχισμό των νέων ανθρώπων. Και όταν συμβαίνει αυτό το παράδειγμα να έχει κίνητρο και γενεσιουργό αιτία την ΑΓΑΠΗ , να  είναι μια πράξη σεμνή και αθόρυβη που δεν επιζητεί χειροκρότημα αλλά θέλει μονάχα  ένα...να προσφέρει , να δώσει λύση , να βοηθήσει, τότε όσα χρόνια και αν περάσουν , οφείλουν κάποιοι να μιλάνε για αυτό ,με σεβασμό και μέτρο... Αυτή είναι μια γλυκόπικρη ιστορία που διαδραματίζεται στις αρχές του ΄60 . Ένας νεαρός  οικονομικός μετανάστης παλεύει να κάνει προκοπή στην μακρινή Αυστραλία. Έχει φύγει από το χωριό του λίγα χρόνια πριν, έχει ζήσει πόλεμο, κατοχή, εμφύλιο, πείνα και ανέχεια, αλλά πλέον σε τούτη την νέα πατρίδα με πολύ δουλειά και κόπο έχει αρχίσει να γίνεται κύριος της ζωής του. Είναι μια εποχή που και σε επίπεδο επικοινωνίας δεν έχει καμμία σχέση με την σημερινή. Δεν υπάρχει διαδίκτυο και κινητά  τηλέφωνα, μόνο γράμματα και τηλεγραφήματα και εκείνος ζει στην άλλη άκρη της γης. Παρόλα αυτά, κάποια στιγμή μαθαίνει ότι η ομάδα του χωριού του έχει τρομερά προβλήματα.  Έχει αγωνιστεί σε αυτή την ομάδα πριν ξενιτευτεί , και τώρα είναι η στιγμή να πάρει θέση στα πράγματα. Έτσι γίνεται σε κάθε εποχή. Κάποιοι καταστρέφουν, κάποιοι αδιαφορούν,  κάποιοι μένουν στα λόγια, κάποιοι παλεύουν, δρουν και κάποιοι βοηθούν και γίνονται αρωγοί της προσπάθειας. Έτσι ήταν και τότε... Και πολύ πιο ακραία και χειρότερα. Ο Τενεάτης έχει καταστραφεί , θύμα  των εμφύλιων παθών έχει απωλέσει την νομική του υπόσταση ,  έπειτα από μια δεκαετή προσπάθεια αναγέννησης , έχει ιδρυθεί τελικά ο ΠΑΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΑΘΙΚΙΩΝ, τα παιδιά του Τενεάτη προσπαθούν να οργανώσουν τον Σύλλογο με μηδαμινούς πόρους και πολλές δυσκολίες. Και είναι τότε που χρήματα έρχονται από την άλλη άκρη του πλανήτη για τον Τενεάτη. Εκείνος ο νεαρός φωνάζει «παρόν» . Ένας παλιός παίκτης του Τενεάτη δίνει χρήματα για τον Απόλλωνα καθώς γνωρίζει πως είναι η ίδια ομάδα με άλλο όνομα , η ομάδα που και ο ίδιος υπηρέτησε στις «Καρυδιές» σε αυτό το γήπεδο – χωράφι που τα παιδιά το έλεγαν «έρημο Σαχάρα» από την σκόνη που σήκωνε το κοκκινόχωμα. Όπως και οι άνθρωποι έτσι και αυτή η πολύπαθη ομάδα πληγώθηκε από τον εμφύλιο. Μα όπως και οι άνθρωποι ,έτσι και αυτή η ομάδα θα αναγεννιόταν από τις στάχτες της. Ένιωσε πως έπρεπε να βοηθήσει και το έκανε. Δεν ενδιαφέρει το ποσό εδώ, αλλά αφενός ότι ήταν από το υστέρημα του και αφετέρου πως σαν κίνηση είχε ιδιαίτερο βάρος διότι ενώ άλλοι κατέστρεφαν ή αδιαφορούσαν , εκείνος από την Αδελαίδα της Αυστραλίας,από την μακρινή Ωκεανία, τους έλεγε με τον τρόπο του «είμαι εδώ,προχωράτε,πάμε» και αυτό ίσως έχει μεγαλύτερη αξία από τα χρήματα διότι με αυτά καλύφθηκαν υλικές ανάγκες  ενώ με τον συμβολισμό της πράξεως τροφοδοτήθηκε το ηθικό των ανθρώπων της ομάδος. Αν ο βιοπαλαιστής μετανάστης Κώστας μπορεί από την άλλη άκρη του κόσμου,τότε εμείς; Εμείς; Μεγάλη ερώτηση...Η ομάδα τον βρήκε τον δρόμο της , το καλοκαίρι του 1972 επήλθε η κανονικότητα με την επαναφορά του ονόματος «Τενεάτης» και σε όλο αυτό , ένα μικρό – μεγάλο λιθαράκι έβαλε και αυτός ο νεαρός μετανάστης. Είναι και  έργο εκείνου του παιδιού με την φανέλα και το σορτσάκι που αγωνίστηκε στις «Καρυδιές», ο Τενεάτης μας , είναι και έργο εκείνου του απόμαχου της ζωής ,του επιτυχημένου πλέον εύπορου πολίτη της Αυστραλίας ο Τενεάτης μας. Αυτή η πράξη του, είναι ο ορισμός της προσφοράς και καθώς αυτός ο Σύλλογος επιβιώνει και ευημερεί από την προσφορά μικρή και μεγάλη των φίλων του και των χορηγών του , αν όλο αυτό μπορεί να πάρει μορφή τότε αναμφίβολα προσωποποιείται στον κύριο Κώστα.  Ίσως ότι ειπώθηκε ως τώρα να μοιάζει αρκετό μα δεν είναι διότι πρέπει να εστιάσει κανείς στο βαθύτερο δίδαγμα που φέρει αυτή η ιστορία. Γνωρίζουμε πως ο Αριστοτέλης θεωρούσε τον άνθρωπο ζώον όχι μόνο πολιτικό και οικονομικό αλλά και κοινωνικό. Επίσης οφείλουμε να γνωρίζουμε πως η έννοια του πολίτη είναι ΄συνώνυμη της ευθύνης και όλο αυτό μας «λέει» ότι ο υπεύθυνος, ενεργός πολίτης δεν ιδιωτεύει αλλά προσφέρει λόγω και έργω στην κοινωνία που συνυπάρχει με τους συμπολίτες του. Ο κύριος Κώστας λοιπόν ,ως Αθικιώτης πρόσφερε στον Τενεάτη τιμώντας την φανέλα του σαν παιδί και αργότερα ενισχύοντας τον οικονομικά από μακριά. Το έπραξε το καθήκον του στα κοινά στην πατρίδα του. Αλλά και στην νέα του πατρίδα δραστηριοποιήθηκε σε συλλόγους της ομογένειας και δεν αδιαφόρησε για τα κοινά.  Συγκεκριμένα, είναι ένας εκ των ιδρυτών της ποδοσφαιρικής ομάδος «Ελλάς Αδελαίδας» η οποία το 1978 (και ενώ εκτελούσε χρέη αντιπροέδρου) εστέφθη πρωταθλήτρια Αυστραλίας.Από το 1960 αμμισθί ήτο ο πρώτος Έλληνας δημοσιογράφος στην Νότια Αυστραλία. Διετέλεσε επί δέκα έτη πρόεδρος του Ελληνικού ραδιοφώνου στον κρατικό σταθμό έχοντας στο ενεργητικό του περίπου 500 ωριαίες εκπομπές.Ασχολήθηκε με την ίδρυση Κορινθιακού συλλόγου και ήταν εκ των ιδρυτών επίσης του θεατρικού συλλόγου «Αριστοφάνης». Παράλληλα με την δράση του στα κοινά της Ελληνικής παροικίας ,έκανε οικογένεια με τρία παιδιά και ήταν ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας  «Τιμάμαι για δεκαετίες το όνομα και το χωριό μας» είπε κάποτε σε ένα φίλο. Πράγματι, μοιρασμένος σε δυο πατρίδες τις τίμησε αμφότερες την στιγμή που πολλοί άλλοι και εδώ και εκεί ιδιωτεύουν αδιαφορώντας για αυτά. Και αφού είπαμε τι έκανε, ας πούμε τι θα μπορούσε να είχε κάνει ....Στην πρώτη περίπτωση, όταν του ζήτησαν να βοηθήσει θα μπορούσε να αρνηθεί με δικαιολογίες και παράπονο για ότι είχε ζήσει στην πατρίδα. Στην δεύτερη, στην ζωή του στην Αυστραλία θα μπορούσε να αφοσιωθεί στις επιχειρήσεις  του και να μην ασχοληθεί με τίποτα. Έτσι κάνουν οι πολλοί.... Ακόμα λοιπόν και αν δεν γνωρίζεις το ύψος του μάλλον αντιλαμβάνεσαι το ανάστημά του... Είναι... «άνω του μετρίου»... Τούτο το κείμενο δεν γράφτηκε για να εκθειάσει αλλά για να αποδώσει τα δέοντα και ταυτόχρονα να βοηθήσει τα νέα παιδιά που έχουν όνειρα και να τους πει πως όλα τα μπορείς αρκεί να θέλεις και να νιώθεις την ευθύνη. Ίσως σε κάποιον από μας, όλα αυτά να του θυμήσουν τα χαμηλόφωνα λόγια που άκουσε από διάφορους ανθρώπους σε  στιγμές αυτοκριτικής και απολογισμού «κάνουμε  το χρέος μας» , « το υπηρετήσαμε το χωριό», « το έκανα το καθήκον μου». Χρέος, υπηρεσία,καθήκον που δεν στο επιβάλλει κανείς. Μόνο το αίσθημα ευθύνης απέναντι στην κοινωνία . Ο άνθρωπος αυτός είναι ένας τέτοιος άνθρωπος , της ευθύνης και του καθήκοντος. Παράδειγμα για τα νέα παιδιά που μεγαλώνουν στην εποχή της ατομικότητας... Τιμή μας και τιμή του που  χάρη και στην δική του ιδιαίτερη προσφορά η ομάδα αυτή υπάρχει και είναι κοντά της , την αγαπούν και την υπηρετούν κάποια από  τα εγγόνια των φίλων του και συμπαικτών του. Να΄σαι καλά κύριε Κώστα. Μάλλον άξιζε τον κόπο όλη αυτή η σκόνη που «φάγατε» στην «έρημο Σαχάρα» εσύ και οι φίλοι σου, ο Μπάλας, ο Λαθούρης, ο Λαϊνάς, ο Γεωργίλας, ο Ζαχάρης, ο Αργύρης και τα άλλα παιδιά , εκείνα τα «ωραία χρόνια» .....

ΥΓ. Η πράξη του κύριου Οικονόμου Κωνσταντίνου του Δημητρίου αναφέρεται στο βιβλίο του Συλλόγου «Ο Τενεάτης Αθικίων και το Κορινθιακό ποδόσφαιρο» Αθίκια 2006 ,στην σελίδα 91.  Αυτό που δεν καταγράφηκε τότε και οφειλουμε να αναφέρουμε τώρα εφόσον πλέον το γνωρίζουμε, είναι ο βαρύς τραυματισμός του στο κεφάλι σε έναν αγώνα στην Νεμέα την εποχή που αγωνίζονταν με την φανέλα του Τενεάτη. Διεκομίσθη στο Νοσοκομείο Κορίνθου και τα πράγματα ήταν πολύ σοβαρά . Είναι ο κύριος Κώστας , μάλλον ο πρώτος αυτής της...  ακραίας «λίστας» περιστατικών όπου η ζωή κρίθηκε «στην κόψη του ξυραφιού» . Ακολούθησε ο Κώστας στο Λέχαιο το 1991, ο Σεραφείμ στα Αθίκια το 2014 και ο Γιάννης το Φθινόπωρο του 2018 πάλι στα Αθίκια και ειλικρινά συγγνώμη αν μας διαφεύγει κάποιος. Σε κάθε σώφρων άνθρωπο αυτό γεννά σεβασμό για τον ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή και ευθύνη απέναντι του για την διαμόρφωση ενός ασφαλούς πλαίσιου για τον αγώνα του. Μας υπενθυμίζει και αυτό με την ζωή του ο κύριος Κώστας ,μια λέξη βαριά που τα κλείνει όλα μέσα της : ΣΕΒΑΣΜΟΣ...

Σήμερα, με την παρούσα ανάρτηση ο Σύλλογος ξεπληρώνει ένα χρέος προς  τον άνθρωπο αυτό, προλάβαμε, έστω και στα 89 του χρόνια, ποτέ δεν είναι αργά . Κι αν αυτά μας "είπαν" οι πράξεις του, αφήσαμε για το τέλος, δυο κουβέντες -πυξίδα ζωής , όπως τις είπε κάποτε σε  ένα φίλο του:

«Πετάξαμε όλα τα κακά της φυλής μας και κρατήσαμε μόνο το πατροπαράδοτο φιλότιμο και την φιλοξενία που δεν την  έχει άλλος λαός»

                                                                                                                                                              ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΑ.

 

Διαβάστηκε 279 φορές

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.
Ok